Stare Miasto w Lublinie

Lubelskie Stare Miasto należy do grona najlepiej zachowanych zabytkowych zespołów urbanistycznych w Polsce. Gród powstał już w czasach Bolesława Chrobrego, zaś nazwa miasta została zanotowana po raz pierwszy w 1198 r. Prawo magdeburskie nadał Lublinowi Władysław Łokietek w 1317 r. W 1569 r. podpisano tu pamiętną Unię Lubelską, a od 1578 r. Lublin został siedzibą Trybunału Koronnego, czyli najwyższego sądu szlacheckiego dla Małopolski. I wówczas, na przełomie XVI i XVII w., nadszedł okres rozkwitu miasta. 
 

   Kazimierz Dolny 

Kazimierza Dolnego nie da się porównać z żadnym innym miejscem w Polsce. Jego wyjątkowe walory urbanistyczne są rezultatem harmonijnego wkomponowania architektury w urozmaicony pejzaż. Nazwę miejscowości wiąże się z imieniem Kazimierza Sprawiedliwego, księcia krakowskiego z XII w., natomiast prawa miejskie nadał jej król Kazimierz Wielki w 1356 r. Miasto bogaciło się na handlu, przede wszystkim na spławie zboża Wisłą, stając się drugim po Lublinie ośrodkiem gospodarczym województwa. Szczyt rozwoju osiągnął Kazimierz w 1. połowie XVII w., kiedy jako ważny port rzeczny był nazywany "małym Gdańskiem". 
 

   Zamość

Zamość jest prawdopodobnie najdoskonalszą w skali nie tylko polskiej, ale europejskiej i światowej, realizacją koncepcji „miasta idealnego”, to jest pięknego i mądrze urządzonego, według zasad włoskich renesansowych traktatów urbanistycznych.
Miasto założył w 1580 r. Jan Zamoyski, kanclerz i hetman wielki koronny, wybitny mąż stanu, polityk, protektor uczonych i artystów, prawdziwy człowiek renesansu. Zamość stał się centrum administracyjnym ogromnych dóbr, przekształconych w 1589 r. w niepodzielną ordynację, która znajdowała się w rękach Zamoyskich do r. 1944. W 1594 r. Jan Zamoyski ufundował Akademię Zamojską - trzeci po Krakowie i Wilnie polski uniwersytet (istniała do r. 1784). Autorem planu Zamościa oraz jego najważniejszych budowli (pałacu fundatora, kolegiaty, akademii, wzorcowych domów mieszczan, ratusza, arsenału, bram miejskich i fortyfikacji bastionowych) był nadworny architekt kanclerza Bernardo Morando, Włoch z Padwy.